ما يک خميني کشتيم! ما يک خميني کشتيم
ماجراي مبارزه و شهادت شهيد قنوتي آن چنان است که به افسانه مي ماند.
با شهادت او دشمن موفق به تصرف خرمشهر مي شود!!؟؟
باورشان نمي شد که در برابر چند نفر ، آن همه زبون و درمانده شده باشند، از اين رو، به شکنجه وحشيانه شهيد قنوتي مي پردازند تا مخفيگاه ديگر همرزمانش را لو بدهد!
قنوتي به آنها مي گفت ، که کسي در آن حوالي نيست.
ولي آنها بيشتر عصباني مي شدند وبيشتر عصباني مي شدند.
سير شکنجه ها شديد تر مي شد ............
سير شکنجه ها شديد تر مي شد ............
تاشهيد قنوتي جاي مقر ها و سنگرهاي جهان آرا و يارانش را را لو دهد که باز هم به نتيجه اي دست نيافتند وباز هم بيشتر وحشي شدند.
فرمانده عراقي دستور دادتا پاهاي شهيد قنوتي را به رگبار ببندند. پاها را به رگبار بستند،که انگار بر اجساد کربلائيان اسب تاخته باشند؛ گوشت پاهاي شهيد قنوتي به همراه ذرات استخوانش ، به اين سو آن سو پراکنده شد.
خون از پاها به شدت جاري بود و جاي زخم ده ها گلوله ، دردي جانکاه در درون قنوتي ريخته بود؛ اما او لب مي گزيد ودندان مي فشرد و دهان نمي گشود آري! او هيچ نگفت. هيچ! هرچه داشت را در مغز خود پنهان کرده بود و دشمن راهي براي دسترسي به اطلاعات او نداشت.
شکنجه ها بي فايده بودند تا جائي که بعثي ها ترجيح دادند که خودشان اطلاعات را از مغز شهيد قنوتي خارج کنند! اين بود که با سر نيزه ، شروع به سوراخ کردن کاسه سرش مي کنند و مخ او را به زمين مي پاشند. در آن لحظات، قنوتي ديگر قنوتي نبود؛ بلکه شده بود شهيد قنوتي.
بعثي ها به تکه تکه کردن پاها و از هم پاشيدن مغز شهيد قنوتي اکتفا نکردند وپيکرهاي بي جان و از هم دريده اش رابه رگبار بستند و تکه هاي آن را به هرجا پراکندند.
اما باز هم خوي وحشي آنها آرام نگرفت و کينه تلخشان از شهيد قنوتي که يک تنه ، گروهان هاي آنها را به سخره گرفته بود، تمامي نداشت. آنها عمامه غرق خون شهيد قنوتي را برداشته و درست مانند لشگر يزيد ، پايکوبان فرياد مي زدند:
ما يک خميني کشتيم! ما يک خميني کشتيم
ايشان بر عواملي از قبيل وحدت و هماهنگي ميان مردم، مسئولين، ايستادگي و مقاومت در مقابل آمريكاو استكبار جهاني، نفي القائات دشمنان در خصوص ناكارآمدي نظام، حفظ استحكام دروني نظام و پايه هاي اصلي نهضت اسلامي، حفظ فرهنگ ديني و ملي، تقويت اعتمادبه نفس ملي، پرداختن به ابتكار، خلاقيت، نوآوري در علم و فناوري تأكيد دارند.
